Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Baby Oussama

Het is me nu een paar keer opgevallen dat mensen hier weinig creatief zijn als het gaat om babykadootjes. Ik denk dat het ermee te maken heeft, dat in veel opzichten (niet alleen kadootjes) mensen hier niet graag afwijken van de rest. Het is heel anders dan in Nederland, waar het vrij normaal is om apart zijn en mensen er geen moeite mee hebben om bijvoorbeeld een andere mening te hebben. Maar hier, nee. Dat is geen beschuldiging, maar een constatering. Ik denk dat dit door de jaren heen is ingesleten en vooral een gevolg is van het regime. “Het is hier geen democratie”, merkte mijn baas onlangs op. Hij had het over het bedrijf, maar het geldt net zo goed voor het land.

Maar goed, terug naar de babykadootjes. Als je op kraamvisite gaat, draait het vooral om de indruk die je maakt. Dit betekent dus dat je kado er zo groot mogelijk uit moet zien en het liefst in een doos moet zitten. Nu hebben de babywinkels maar een paar items die aan deze eisen voldoen, en het gevolg hiervan is dat de kersverse ouders overstelpt worden met zes keer hetzelfde kado. Namelijk een babydekentje of een babybadjasje. En een enkele keer een babypakje. Dit wordt echter alleen maar in mini-maat gegeven, dus de ouders krijgen dan een hele kast vol kleertjes voor pakweg de eerste drie maanden en daarna moeten ze maar zien dat ze zelf wat hebben (of gaan kopen).

Ik opperde een keer om een pakje te kopen voor als de baby een maand of drie is, omdat de ouders daar veel meer aan hebben dan weer een dekentje waar de baby zo uitgegroeid is. Schoorvoetend ging men akkoord met mijn suggestie. Maar dan komen we bij het volgende punt, namelijk de kleur van de kleertjes. Als de baby een meisje is, geef je ‘natuurlijk’ iets in het roze. Nu heb ik helemaal niets tegen roze, ik ben er zelfs dol op. Maar wat is er mis met geel, groen, rood? Of, heel schokkend, blauw!

Onlangs waren we op kraamvisite en hebben we een oranje pakje (voor 3 maanden oud) gegeven, en een leuk vormgegeven doosje met vochtige doekjes. Ik kon helaas niet zien wat de moeder ervan vond, want ze legde het kado meteen opzij zonder het uit te pakken. Dat is namelijk ook zoiets hier, je opent kado’s niet als de gasten er bij zijn, nee, dat doe je pas als ze naar huis zijn.

Wat ik wél kon zien, was dat in de kast een stuk of vier, vijf dozen waren opgestapeld, met als opschrift ‘baby Oussama’. Ik was die naam en dat merk al heel vaak in de babywinkels tegengekomen en wist dus dat het allemaal babybadjasjes waren. Omdat ‘Oussama’ namelijk een andere schrijfwijze is voor ‘Osama’, onthoud je dat vrij snel. Er zijn ook een paar andere namen en merken, maar deze blijft wel hangen ;-)

Ik hoop nu maar dat ons pakje in de smaak viel, en dat de baby (het was een meisje) het ook echt aan krijgt t.z.t. Het is maar de vraag in hoeverre de ouders het aandurven om af te wijken van de conventie. Maar in ieder geval zal ik doorgaan met het geven van ‘aparte’ kado’s op kraamvisites. Naar mijn mening maak je altijd nog het meeste indruk met een leuk en ‘over-nagedacht’ kado (waar je ook echt wat aan hebt) en niet met iets wat de vorige gasten ook al hebben gegeven. Ik ben benieuwd of ik daar mensen van kan overtuigen.

Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Celine Dion Eyes

Ook al rijd je elke dag dezelfde route met de bus, het blijft interessant. Niet alleen door de verschillende mensen die je ziet en de eventuele ruzies en vechtpartijen die je onderweg meemaakt, maar ook door de diverse gebouwen die je ziet. Soms merk je iets op, wat je de dagen of weken daarvoor nooit gezien hebt. Zo zag ik onlangs een grote kerk op een plek waar ik toch al tig keer langs gereden was, maar die me eerder nooit opgevallen was.

Het gaat om het kruispunt (meer een soort rotonde) van Avenue 2 Mars en Boulevard Mohamed Zerktouni in Casablanca. Naast de Eurelec school staat een groot grijs gebouw, en hoewel dit gebouw meer op een kantoor of opslagplaats lijkt, is het toch echt een kerk. Ik zag onlangs dus pas dat de deuren wagenwijd open stonden en dat er een groot kruis op het dak stond. Deze ontdekking vond ik verrassend en interessant.

Het is onderweg ook leuk om te letten op de winkeltjes en wat voor namen ze hebben. Daarin zijn Marokkanen namelijk heel creatief. Wat te denken van reisbureau ‘Bye Bye Voyages’, snackbar ‘Golden Forks’, of opticien ‘You See’? Vooral die laatste naam vind ik geweldig. Ik stel me dan helemaal voor hoe zo’n naam tot stand is gekomen.

Er was eens een opticien en die wilde een leuke naam voor zijn zaak. Om interessant en hip over te komen, had hij bedacht dat de naam Engels moest zijn, en daarom vroeg hij zijn neef Hassan, die toch een paar jaar Engels had gehad op de middelbare school, om hulp. Hassan kwam toen met het korte maar krachtige ‘You See’.

Zo klinkt het misschien een beetje stom en gemeen. Maar het is een feit dat veel mensen hier niet goed zijn in Engels. Vaak zijn dingen verkeerd gespeld, grammaticaal niet juist, of is er simpelweg een ongelukkig woord gekozen. Dat is ook hoe ik verklaar dat een ander reisbureau de naam ‘Casablanca Fly’ heeft. Maar goed, zoals ik al zei is het dus wel heel creatief en ook moet ik er smakelijk om lachen, dus “vooral doorgaan!” om met Barry Stevens te spreken. Laatst zag ik een opticien wiens zaak ‘Céline Dion Eyes’ heette. Top toch?

Trotse eigenaar van een pas opgerichte optiek, dacht Ahmed na over de naam die zijn zaak moest hebben. Het moest iets zijn wat mensen aantrok. Iets wat mensen ertoe bewoog om juist bij hém hun nieuwe bril uit te zoeken. “He Mustafa!” riep hij naar zijn buurman, die rijschool ‘Een Nieuw Tijdperk’ bezat. “Mustafa, wie heeft er mooie ogen, vind jij?” “Dat is makkelijk”, riep Mustafa terug, “Céline Dion natuurlijk!”

Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Leven in Casa

Toen ik een keer in Meknes was met mijn man, vroeg een taxichauffeur wat we daar moesten als we uit Casa kwamen, “want Casa is het Parijs van Marokko waar je alles kunt vinden”. Nu klopt dat wel ongeveer, en om die reden ben ik ook dol op Casa. Het enige wat je hier niet echt vindt, zijn toeristische bezienswaardigheden. Je hebt de grote moskee Hassan II aan zee, en de wijk Habous met zijn leuke winkeltjes, maar daarmee houdt het wel op.

Casablanca, in het Arabisch ‘ad Dar al Baida’, betekent ‘het witte huis’. Er zijn wel veel witte huizen inderdaad, maar ze worden steeds donkerder van kleur door de luchtvervuiling. Er hangt een grote wolk van smog over de stad. Ik weet niet hoeveel auto’s hier rondrijden, maar het zijn er heel veel. Als je de straat over wilt steken, moet je heel goed uitkijken. Regelmatig rijden automobilisten namelijk door rood. Ik moet zeggen dat voetgangers ook vaak niet de regels respecteren (of uitkijken), want die steken ook gewoon over als het niet kan.

De laatste maanden heb ik gemerkt dat er steeds meer verkeersdrempels zijn aangelegd en dat is natuurlijk positief. Ze zijn rood van kleur en dan gemarkeerd met 2 witte strepen. Het was me een keer opgevallen dat ik ook een paar drempels had gezien die gewoon grijs waren en een heel andere vorm (veel hoger) hadden. Er werd me toen verteld dat die drempels door de buurtbewoners zelf waren aangelegd, omdat ze vonden dat er daar (vlakbij een school) te veel ongelukken gebeurden. Zelf een verkeersdrempel aanleggen, zulk soort dingen kunnen hier.

Er gebeuren hier nog veel meer dingen waarvan je denkt ‘wat?!’en waarover je je verwondert. Maar als je niet een beetje met de flow meegaat en er niet relaxt mee omgaat, word je gek. Dat geldt niet alleen voor Casa, maar voor heel Marokko. Het ritme van leven is heel anders dan in Nederland, net als de heersende normen en waarden en mentaliteit. Dat bedoel ik zowel positief als negatief. Negatief is dus bijvoorbeeld het feit dat er niet veel respect is in het verkeer en er veel ongelukken gebeuren.

Soms word je echter ook verrast door iets positiefs. De stadsbus is nogal eens erg vol. Mensen stappen achter in, en de kaartjesverkoper staat soms helemaal voorin. Hij kan hen dan niet bereiken omdat er allemaal mensen tussen hen in staan. Dus de mensen achterin geven hun geld via hun medereizigers door naar voren. En dan krijgen ze -via weer een aantal tussenpersonen- hun kaartje met het wisselgeld. Toch netjes!

Leven in Casa is dus interessant, voor wie van drukke steden houdt. Het is hier dynamisch en divers. Je hebt Franse gebouwen naast Marokkaanse architectuur, sloppenwijken naast villa’s, simpele winkeltjes naast chique boetieks. En heel veel verschillende soorten mensen. De stad doet, vergeleken met de rest van Marokko, vrij westers aan en bijna 60% van de economische activiteiten van het land speelt zich hier af. Voor een toerist niet zo heel interessant, voor mijzelf als Nederlandse in Marokko is het prettig.



Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Lux Transport

Er zijn veel verschillende busmaatschappijen in Casablanca, die elk met hun eigen bussen rondrijden. Dit zorgt enerzijds voor een vrolijk kleurenpalet (allerlei soorten en kleuren bussen), maar anderzijds draagt deze verscheidenheid bij aan de enorme chaos die het openbaar vervoer al is. Er is totaal geen uniformiteit. Je hebt bussen van Chennaoui, Sotrum, Aman, M'dina, Raha, Tungis, Yasmina, Lux Transport, en noem maar op. Nou, luxe is het zeker niet.

De meeste bussen zijn oud, vies, hebben kapotte stoelen, onaardige chauffeurs en kaartjesverkopers, en een overschot aan passagiers. Deze passagiers hebben geen enkel idee wanneer hun bus op komt dagen (als-ie al komt), want er zijn geen tijdsschema's. Vervolgens moeten ze maar hopen dat ze in de bus passen. Regelmatig hangen er mensen half uit de deur, op de treeplank staand. Ik betrap mezelf regelmatig op de gedachte dat 'we' (ik maak bijna elke dag gebruik van de bus) nu toch echt wel in het Guinness Book of Records kunnen komen: hoeveel mensen zijn er op te proppen in 1 bus?

Daarna moet ik altijd denken aan een stukje van Marten Hoepla dat ik ooit las, waarin hij verschillende soorten vieze handen beschreef waarmee mensen een paal in de metro kunnen vastpakken. (Hier staat het: http://martenhoepla.blogspot.com/2006_09_01_martenhoepla_archive.html het gaat om het stukje van 15.9.06.)

Laatst zag ik namelijk een vrouw met een grote pleister op haar hand, waaronder duidelijk een wond zichtbaar was, en ik vond het er totaal niet fris uitzien. En met deze hand pakte de vrouw de stoelleuning naast mij beet, om zich vast te houden.

Vasthouden moet namelijk wel, want de chauffeurs rijden meestal nogal snel en als je dan met heel veel mensen op elkaar staat, val je tegen elkaar aan. Gelukkig is er een soort ritueel dat de vrouwen die zitten, aanbieden om de tassen vast te houden van de vrouwen die staan, zodat die hun handen vrij hebben. Ze kunnen zich dan zo goed mogelijk vast gaan grijpen aan de stoelen en stangen.

Door de drukte is het vaak moeilijk om op tijd je bestemming te bereiken. Dit wordt nog erger gemaakt doordat er onderweg nogal eens ruzies ontstaan; is het niet tussen passagiers onderling of de chauffeur en een passagier, dan wel tussen de chauffeur en een bestuurder van een ander voertuig. Laatst hadden 'we' een schoolbusje gesneden, waarop de bestuurder daarvan wraak nam door onze bus klem te rijden bij de eerstvolgende halte. Tot mijn opluchting en verrassing zei onze chauffeur vrij snel "sorry", en konden we onze weg vervolgen. Ik maak helaas vaak mee dat het niet zo snel wordt opgelost en dat de gemoederen zeer hoog oplopen.

Ben je er eindelijk en wil je vervolgens de bus uit, dan heb je ook een probleem, want je moet je dan langs tientallen mensen wringen en maar hopen dat je op tijd de deur bereikt. Stap je uit, dan moet je goed naar rechts kijken, want het komt wel eens voor dat de bus rechts wordt ingehaald door brommers. Hierna zie je een straat of stoep vol buskaartjes, want bijna iedereen gooit zijn kaartje meteen weg (hoezo prullenbakken?)...

Kortom, luxe? Niet echt.

Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Plassende Man 2

Onlangs liep ik ’s ochtends in alle vroegte over straat omdat ik de bus van 06.20 uur moest hebben naar mijn werk. Er waren niet veel mensen te zien. Hier en daar liep iemand. Op een gegeven moment kwamen me twee mannen tegemoet, apart van elkaar. De ene liep zo’n 10 meter voor de andere. Hij pakte zijn riem beet en begon eraan te sjorren. ‘Ja hoor’, dacht ik, ‘die gaat plassen.’ En dat was ook zo. Hij maakte zijn broeksknoop los en ging toen een beetje half verscholen achter een muurtje staan. Ik was best opgelucht dat hij op een redelijke afstand van mij was. Ik zie vrij vaak plassende mannen in het openbaar, en hoewel ze meestal wel moeite doen om zichzelf te verbergen, voel ik me toch altijd ongemakkelijk. Je moet maar net doen alsof er niets aan de hand is en ‘gewoon’ doorlopen.

Dat deed ik dus ook, ware het niet dat de tweede man ook aan zijn broeksriem ging morrelen. Hij ging echter niet achter het muurtje staan, maar gewoon aan deze kant, waar ik dus langs liep. Ik wendde mijn blik af en deed net alsof er ergens in de verte iets heel interessants te zien was, waarbij ik mijn pas versnelde. Ik was bijna voorbij de man, toen ik geschreeuw hoorde. Ik durfde echter niet te kijken of het de man was die iets (naar mij?) riep.

Na nog een aantal stappen dook er links achter mij een schaduw op. Bang dat het Plassende Man 2 was, greep ik mijn handtas nog wat steviger vast en vervolgde mijn weg nog wat sneller. De betreffende persoon liep echter nog harder en haalde mij in over de stoep (zoals ik al zei, liep ik over straat). Aan zijn kleding te zien was het een politieman, en ik haalde opgelucht adem. Hij rende naar de bushalte die iets verderop was.

Na dit akkefietje was ik een tijdje bang om ’s ochtends vroeg alleen over straat te gaan, en daardoor werd ik toch wel boos. Waarom kunnen die mannen niet gewoon hun plas ophouden, of in een café gaan plassen? Ik zie ook vaak taxichauffeurs die hun auto even stil zetten om een sanitaire stop te maken. Maar waarom moet dat dan en plein public, tegen een muurtje, bij een struikje of een boom? Kunnen ze niet gewoon even naar huis rijden om daar te plassen (of dus in een café)?

Ik dacht aan een soort plaszuilen die ik eens in Nederland zag. Ze stonden onder andere bij station Duivendrecht. Waarschijnlijk omdat dat station verder geen sanitaire voorzieningen had (misschien nu wel). Maar toen bedacht ik me dat er nooit van die plaszuilen in Marokko zullen zijn, omdat dat juist als aanmoediging kan worden gezien om in het openbaar te gaan plassen. En dat moeten we natuurlijk niet hebben…

Voorlopig zit er dus niets anders op dan het onderwerp taboe te houden en eventuele plassende mannen ‘gewoon’ te negeren. Een oplossing is om over te steken naar de andere kant van de straat als je een man ziet plassen, of gewoon niet meer in je eentje over straat te gaan als je je er ongemakkelijk of bang door voelt. Maar een beter idee is dat de mannen zich gewoon gaan realiseren dat wat ze doen, not done is. Er is een campagne gaande om het rijgedrag van mensen te verbeteren onder het motto ‘laten we ons gedrag veranderen’. Het is wachten tot er ook een dergelijke actie komt voor plassende mannen in het openbaar.



Baby Oussama
Celine Dion Eyes
Leven in Casa
Lux Transport
Plassende Man 2
Respect voor Ezels

Respect voor Ezels

Ezels trippelen. Dat woord uit het Sinterklaasliedje 'Zachtjes gaan de paardenvoetjes' kwam ineens bij me op toen ik een ezeltje snel voorbij zag lopen: trippel, trappel, trippel, trap. Ik vond het er erg sneu uitzien, omdat het ezeltje zo snel mogelijk probeerde te gaan, maar blijkbaar niet snel genoeg voor de berijder van de kar erachter, en hij sloeg de ezel met een stok.
 
Sowieso heb ik al een zwak voor ezels, omdat ik vind dat ze er uitermate schattig en tegelijkertijd zielig uitzien. Hun hoofd bedoel ik dan. En ja, ik vind dat ezels hoofden hebben, geen kop. Kijk bijv. maar eens hier.

Dat is toch een geval van: wiiiiiii. Lief gewoon. Als het zou kunnen, zou ik een ezel als huisdier nemen. Ik kan er ook een adopteren, heb ik begrepen, dus dat is altijd nog een optie. Al zou ik liever voor een ezel zorgen in Marokko, want ik denk dat ze het hier nog zwaarder hebben.
 
Niet alleen worden ze vaak geslagen en moeten ze te zwaar beladen karren trekken, ook hebben sommige ezels constant een zak aan/voor hun hoofd hangen met eten erin. Die zak zit soms helemaal voor hun neus en ogen en ik vraag me af of ze wel goed kunnen ademen (en zien!). Verder wordt hun naam/soort ook gebruikt om mensen uit te schelden. Regelmatig hoor ik iemand op agressieve toon tegen een ander roepen "hmar!", oftewel "ezel!" en dat vind ik niet een belediging voor de uitgescholden persoon, maar voor het dier. Hier denken ze er echter anders over, en vindt men de ezel (en de hond) een van de minst leuke dierensoorten (om het netjes te zeggen).
 
Ik pleit er voor om voortaan -als we elkaar al uit moeten schelden- creatiever te zijn en andere dierennamen te gebruiken. Eens hoorde ik in een aflevering van Lucky Luke de woorden "Kijk uit waar je loopt, giraffe" en zo kunnen we er nog meer bedenken. Enige voorbeelden: "Stoot me niet zo aan, zalm!" "Heb ik soms iets van je aan, eend?" "Rijd eens door, hert!" "He geelgerande watertor, wat ben je aan het voordringen!" Op deze manier worden de scheldpartijen interessanter (want: minder voorspelbaar), en tevens kan de ezel iets van het respect krijgen dat hij verdient.
 
Over Lucky Luke gesproken, in de begintune daarvan zit de geweldige regel: "Hij heeft altijd een truc, daar sta je van paf". Toen ik hieraan dacht, kwamen andere kinderseries bij me op waar ik vroeger naar keek, zoals Seabert. Ik herinnerde me een paar regels en vond toen de rest van de tekst via Wikipedia. Het begin gaat zo: 
 
  Seabert
  Ook al issie klein
  Kijk maar eens hoe slim
  Een zeehondje kan zijn

Hiermee maken we nu dus: "Denk je soms dat je alles weet, zeehond!"